Evolutionair

Het is een troosteloze dag in een regenachtige stad en hij vergat zo makkelijk hoeveel hij eens van haar heeft gehouden. Haar koude was nog nooit zo dichtbij, en haar oude gewoonten nog nooit zo beteugeld, niet meer vrij. En hij mist haar, staat, maart en laat weer een jaar achter hem.

Er is nog hoop ook en herinnering aan de warme ontmoetingen en de ontberingen waaraan de geleerden zich zachtjes verhingen, naar buiten zinnen geprikkeld en inspirerend gefascineerd ter observatie.

Onderwijl schuwt het oog der natie geheel naar verwachting niet de gebruikelijke subjectiviteiten, ook zij rijden gretig af en aan, geven zielloos de zin van hun bestaan aan de hen aangeleerde afwijkingen en verrijking van de broodheer.

Maar hij leert nu hun waarden en hij leert nu zijn aarde lief te hebben en te redden van de waanzin waar niemand wint en hij niet het kind van de rekening wil zijn. Geen pijn meer wil tolereren maar leren van de verschillen en werken met mensen die willen.

Geen stille protesten of luid geschreeuw, nieuwe waarden in een nieuwe eeuw, naar het hol van de leeuw en huilen naar de maan. Voelen dat wij gaat staan voor wat we voelen, dat we begrijpen wat we bedoelen en niet in koelen bloede elkaar ontkennen.

Het is wennen voor jou net als voor hem, de vrijheid van zijn stem in een park, op een plein of fijn vanuit je luie stoel op smoelboek. Soort zoekt soort en in de kroeg is het ook goed, maar het moet en wel nu en ook zeker samen, zonder namen.
Hij is vrij, wie ben jij?

3+1 Gratis (468x60)

Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie