Kliekjes en pluisjes

Ook raakt hij zo eens in vergetelheid al gaat dat veelal langs hem heen. Met het goede been uit bed waarna weldra het beste beentje voor. Hij zet door zoals u ziet. Het is niet een en al verdriet ofwel niet immer kommer en kwel, ook de zon mag schijnen. De gordijnen hangen stilaan halfstok en lokken wat koele schaduwen naar binnen. Hij verzet zijn zinnen en verzit. Hij tikt op het lome ritme van de middag en voorzag de vlucht. De blauwe lucht verdreef het levensecht vanuit het heden. Als in een zucht het was voorbij verleden al lustte hij naar meer. Naar broeierige sferen aan haar zijde, haar koele golven en de getijden binnen handbereik. Hij wijkt zo nu en dan ook spontaan even uit, besluit dan terug te keren, leren zal hij nooit.

Zij blies hoog van haar toren, liet zich horen vanuit de hoogte pogend te verstoren al dat hij voor vocht. Hij zocht naar dekking van de lading in de strekking van zijn vocaal arsenaal en vuurde terloops enkele vragen op haar af. Geen laffe discussie maar een volslagen debat met hart voor de zaken. Het hard maken laat hij met liefde aan haar over. Zij buigt en tovert een glimlach op zijn gezicht, hij zwicht voor de aandacht en richt zich op wat komen gaat. Het is al laat.

Terwijl de straat nagalmt van de euforie en hij hen die nog 1 van die dropjes onder hun tong leggen zwijgend beglimlacht. En de nacht zacht haar sluierende sluimering rond zijn slapen zingt dwingt hij haar naar waar hij berusten kan. Een vreemd land zo blijkt uit de gang van zijn gedachten. Een zachtblauwe gloed dwaalt dapper langs de kantelen van dit slot. Het lot van velen die geen god bevrezen al gelooft hij daar niet in. Hij drijft zijn zin daar verder niet in door.

Hij stoort zich niet aan de vrijheid die vol overtuiging en bereidwillig de macht grijpt noch vermoedt hij kwade intentie. De dimensie is minstens volatiel al hield dat nooit lang stand maar viel vaak toch in goede aarde. Hij gebaarde zijn grootmoeder waarna hij ter goeder trouw de thee serveert. Hij heeft eens beweert dat zij de herinnering beheert aan een hele mooie tijd. Tot zijn spijt zijn de foto’s niet gelukt.

Een doelloos zwerven siert deze zomerse namiddagen, de gezichten en de vragen in de kruisende blikken. Een wikken en wegen bewonderingswaardig bovenal. Tijd zal hem ook leren al tracht hij voorgaande keren niet te vergeten. Zij glimlacht wat verlegen voor zich uit, hij besluit dat ze Spaans zou kunnen spreken, weten zal hij nooit al sluit hij ooit niet uit.

Daartoe is momenteel ook geen enkele noodzaak, hij denkt wel vaker dingen.Net als hij die denkt te zingen als zijn tragische slagen op de valse snaren kleingeld in de koffer gebaren, alsof er iemand zit te wachten op wat nooit komen gaat. Onderwijl ontstaat er verwildering aan de overzijde, de blijde walmen bewolken de vrije geesten en hij leest er. Zij zweefde er zo terloops tussendoor, vond gehoor en hij genoot er even zoveel van.

Hij kan van zoiets vele verhalen verzinnen, ze kruipen van binnen tot waar zijn pen bloedt. Hij laat vroeg of laat de waarheid zijn weg wel vinden. De zinnen komen dan ook vanzelf wel zo is inmiddels gebleken. Over mogelijke gebreken is de zorg niet evident, hij went aan de ruggenspraak die vaak plaatsheeft als hij voorleest uit eigen werk. Preekt voor eigen kerk als men de termen zo nodig bedekken moet.

Er woedt even verder een smeulende brand, verlangend naar een zachte of wellicht warme hand verzandt hij in diepzinnige theorieën en doorziet met knikkende knieën de bodem van zijn glas. Het doet hem de das om niet veel later, de kater was niet voor de poes. De roes bovenmatig welkom en weelderig, voorzien van frappante vrijages en passages uit literair relevante stukken.

Zijn geluk kon niet op al leek dat meer dan bleek bij nader inzien. De misschien is nooit lang afzijdig, rept zich tijdig en beschaamt zijn beweringen menigmaal. Het haalt niet veel uit al weerhoudt dat hem niet echt. Het zou zo nu en dan niet slecht zijn sprak hij laatst nog uit. Vaak lang nadat de duit in het zakje is verdwenen. Het wenen in bittere tranen is tenminste oprecht en hij vecht er ook niet langer tegen. Hij laat bewegen.

Zij zegt dat toeval niet bestaat, dat alles gaat zoals het gaat, hij laat haar maar en praat over andere dingen. Zij wil liedjes zingen en heel veel doen, ook schoenen sparen en een miljoen op de bank. Hij verlangt naar de avonturen die de avonduren verliezen in een lach. Van een dag als deze, een feestje voor de aanwezigen en zij die luistert.

Het duister sluit zich en verlicht, hij verplicht zich tot de waarheid om het uitzicht op spijt te ontzien. Dat hij krijgt wat hij verdient is onmogelijk te ontkennen, al is het wennen dat toeval niet bestaat en alles gaat zoals het gaat. Vast staat dat we zullen zien.

Het grijs op straat laat zich vervagen, straatlantaarns jagen schimmen langs de paden en het trottoir. Hij staart naar waar zij samenkomen, dromend met zijn ogen open stromen zij nietsvermoedend langs. Hij reikt de kans zijn beide handen en danst mateloos voorbij.

Hij heeft een plan, al kan dat nog wel even duren. De uren weten echt van niets, zo heeft hij dat het liefst. Al vind hij het nu nog wel te vroeg voor later wil hij er toch graag over praten. Hij laat dit dan ook niet.

Hij heeft verdriet soms, dan wil hij weg van dit gevecht.Doch legt hij zich niet neer, zondermeer maar is bereid tot afscheid. De prijs van roem is niet belast met goed fatsoen. Daar doet hij het dus niet voor. Hoe het hoort lijkt ook verstoken van belang, maar bang om te falen is hij nooit geweest.

Hij is het feest der herkenning meer dan zat, heeft het wel gehad met halfbakken zoete broodjes, klootjesvolk en ouwehoeren. Hij wil ontroeren messcherp en tot op het bot, zijn noodlot omarmen. Met een warme eenvoud en hartelijk handelen verschoont hij de onomstotelijke verbanden van troosteloosheid.

Het lijkt nog hoopvol al is dat slechts bij maneschijn. Het goedmoedige refrein schalt als vanouds, hij schenkt iets kouds.

3+1 Gratis (468x60)

 

Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker, Schrijfsels vanuit het licht en getagged , , , , , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie