Onderbuiks

Terwijl om hem heen de stilte stukvalt en iedereen zijn vuisten balt doet hij gewoon. Net alsof ‘t allemaal nog goed gaat en er geen haat bestaat in de straten van zijn stad. Waar weegt in ieder anders, onschuldige omstanders veranderen in potentiële overlijdens-advertenties. Zijn intenties zijn puur zijn cultuur is daaraan debet zijn verzet slechts binnenskamers en onderbuiks.

De noodzaak van het schrijven het blijven vragen en uitdagen, de lagen die niemand zien wil en het verschil tussen goed en slecht of wat je daar ook van mag zeggen. Hij wil uitleggen waarom hij maar ook weten wat jij denkt. Hij zou zo graag soms iets korter door de bocht willen gaan of gaan staan en schreeuwen dat ‘t misschien wel iets te snel gaat. Dat de veelvraat de onschuld uit ons allen haalt, wie bepaalt, en wat dan in vredesnaam, maar toch net even anders.

Ongenuanceerder misschien is dat wel, een spel en wie er wint wordt niet verteld, de verliezers, dat zijn we uiteindelijk allemaal. Als hij wel eens terugkijkt, en ziet wat hij nu ziet, de illusie, groteske retoriek  in zuiver scheerwol bol van blaaskakelarij of bestaat dat wellicht niet. Het verdrietige verhaal van jan modaal.

Wie gaat er nu aan de haal met de belangen die ik deel of vervalt mijn stem aan slechts de wind. Zal het gekrakeel geheel buiten mijn gehoor de voren en tegens passend meten. Wie zal het weten en achteraf, ‘t valt altijd tegen. De schone vrijheid geen strijd blijft onbestreden noch de toekomst noch het verleden zullen het heden verbleken. De gebreken keer op keer bedekt en onbevlekt opnieuw gebroken. Ik blijf hopen dat resultaten uit het verleden  geen garantie voor de toekomst zijn.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie