Vanuit de kantlijn

Er klatert hoopvol maanlicht in het water dat aan zijn lippen staat, hij zit er niet ver naast. Hij blaast nipt de laatste stormen uit de palmen van zijn hand. Dan vraagt hij haar wuiven aan zijn zijde en plant de perfecte ontsnapping. Dat het niet om een grap ging heeft hij kenbaar kunnen maken. Hij stelt de zaken niet anders voor en raakt er danig van in de war. De halsstarrige gedachte van belonen voor wachten heeft hij nooit goed begrepen, ook niet voor heel even. Hij grijpt uit het leven en gelooft dat het zo moet zijn. De haarfijne nuances branden op zijn netvlies en kiezen voor kaarslicht. Waar hij verplicht als heer  de sfeer bewaakt, ook niet verzaakt om op onbewaakt moment tijdig enig water bij de wijn te doen. Hij weet nog van toen hij minder geweten heeft. Hij verzoekt beleefd zij die hun sporen nalaten niet binnensmonds te praten. Het valt of staat uiteindelijk toch met begrip.

Hij lacht, bijt op z’n lip en zit zweterig te zijn. Vanaf de zijlijn lijkt het allemaal een kanttekening maar hij houdt rekening met tegenvallende resultaten. Hij staat er op dat het meevalt al zal hij zoiets nooit beloven. Hij is doof voor gezouten kritiek en positieve discriminatie, heeft de confrontatie wellicht abusievelijk gedestilleerd. Het kan verkeren al blijft het zeer de vraag of daar enig plezier aan te pas komt. Hij is immers blont, wel degelijk trots en nu loopt dat gelukkig wel vaker los. De vos verliest zijn haren, zijn streken ook niet met de jaren of tegen beter weten in.  Het zou ook zinloos zijn de karakteristieken te ontkennen ze brengen hem immers het benodigde jolijt. Een leidend voorwerp waar de krassende handen van tijd zich dikwijls aan vergrijpen. Hij kijkt het nog even aan.

Hij is toe aan moe zijn, van pijn en gedoe. Er is nog steeds geen lijn en hoe nu verder is dezelfde vraag. Vandaag besluit hij het over een andere boeg te gooien. Geen mooie woorden maar hartenkreten, die stilten in stukken reten en bij benadering overgave veroorzaken. De naakte waarheid. Hij heeft tijd ook voor ieder ander, het verandert alleen niets dus kiest hij een zijstraat waar hij wel bij vaart. Hij wil weg uit deze kou. Het blauw loopt uit de klauwen, hij is er dichterbij en weet zo gauw niet veel beter. Hij is vrij en schikt de dagen losjes om zijn alibi te fabriceren. Geen nieuwe kleren voor de keizer, hij wijst hem er ook niet op. Deze strop laat hij liever links liggen. Hij richt zich voornamelijk op intrinsieke bezwaren en staat daarin bij voorkeur niet alleen. Een beetje vreemd maar over het algemeen bovenal bijzonder, hij kon daar verder ook niet veel mee.

Bulkweken (468x60)

Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie