Wordt vervolgd 1,2&3

**

Het druilerig gonzen, mijn slapen
ieder waak moment,

om haar nevels, hult mijn hart
de ware leugen liefde,
en tart losbandig leven

hoe rozenbloed haar doornen kweekt,
als mijn eigen,
en dapper zoals zij

stapvoets mistig koper,
adem, lange stoten
verraden door een schaduw,
valt haar stem in stukken
in mijn hand

maagden dansen lichter,
in tijd liggen tranen
waarin zij bloeit,

ook hij,
————————-

Tranen,
wezenloos staren
hakken tikken teder,
plavuizen licht

moeder, waarheen
is mijn kans

Nu rozen bloeien
stilte kweekt de mijmering
als haar zuchten,
in zijn hart

ook hij danst
en zij aan zij
zoals hij wist

haar nevels,
slechts de deken
van hun nacht

———————————
Nacht,
zacht waaien dromen
uit haar haar
de waarheid

laat chaos leiden
tot ons

zijn hand open,
wonden sieren
de lach
op haar lippen

maar
waar zijn wij
nu,

hart gevallen
gonzen mijn slapen
de leugens
tot nacht
in haar armen



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker. Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie