Sparen

Het is in mijn optiek toch nimmer en te nooit verantwoord om ongestoord moord weg te wuiven, huichelend terwijl de gluiperds luisteren naar het klinken van munten.

Vredesduiven brakend, tot op de tanden bewapenend maar geen generaal pardon of sporen van fatsoen achter de valse grijns, ik overpeins dan wel geen enkele clementie.

Excellentie, ver te zoeken na afgeboekt te zijn op ethisch overweging, pijnlijk in lijn met de realiteit die haar wonden rijt in de verduisterde waarden en niemand sparen.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie