Alles is zinloos

Het is leerzaam ouder worden al wegen de gebreken niet immer op. Hij verstopt zijn trots en kotst zijn laatste restjes fijnstof op dit lege vel. Zijn hel geschapen kan hij zich nog voor het slapen laven aan de zinderende blues. Hij vind het ritme op goed gevoel en zijn roes op goed geluk. Alles kan stuk. Het hartverwarmende fatalisme van een toegewijd narcist en tomeloos romanticus zwelgend in dit ondankbaar epos. Total loss.

Naar goed gebruik begint het zomers en komen wolken pas veel later, ook de kater is niet bijster orgineel toch is er veel. Indringende blikken en heel dikwijls een ginnegap, dromen dapper en op stap. Stads en nergens thuis. Huis en herrie in de verre verte versterken dit wijdse beeld, verstilde panorama momenten en ongebruikte tenten een ander onderdeel. Als geschreven, veel. Zoniet alles mits mogelijk welteverstaan.

Hij is weer terug aan zijn zolderraam, starend naar de maan en jagend naar dromen, schimmen van schonen en mindere goden verwuiven de verboden en lappen de regels aan hun laars. De dwaze avonturen waarin uren zich te buiten gaan aan hun belofte tot ook de ochtend hen getikt verklaard staren niet bezwaard met enig onschuld naar de bodem van hun glazen. Vallen van verbazing in de andere maar veranderen blijkt een flinke opgave.

Zij danst als doornen, prikkelend in zinnen

Haar hart vol morgen doet zij buiten

als ze is van binnen.

-

Terwijl hij het snikken van sfeer proeft

likken de vlammen haar lippen,

glippen blikken blozend in iets onschuldigs

tot ook tijd zich ongeduldig mengt

en hem wijst op de prijs van haar bij-zijn.

-

In overpeinzing lengt hij de verzengende stilte,

wilde zonder verwachting en lonkt vanuit het donker,

wars van schroom, dronken haar stoutste dromen.

-

Zij doet niet aan afbraak, staakt slechts de afspraak

om niet voorbij te gaan aan waarheid, spijt, liefde en het ware leven.

Hij verraadt zich in die wetenschap met niets te bieden

enkel alles te vergeven.

Het is het vermijdende midden waarin hij blijft zitten ondanks het zompige poldergezicht, een lach verplicht en de ontkenning voorbij de vrijheid bestijgend omdat zij het van hem vroeg. Zoals u allen weet was hij ook anders, soms verstandig maar zeker nog niet even. Het is best leuk, laten we leven.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie