Geen nieuws

Er liggen scherven in de gang, de sporen van zijn nagels gekrast in het behang en hij wuift de nacht zijn haren uit, zijn buit nog smeulend in haar schoot besluit hij dat het tijd is. Hij groet de koningin die zonder rijk is, een spiegel waar hij niet in kijkt en vermijdt zo wis de harde stilte die er valt. Zij zwerft in zijn onsterfelijke zinnen en schalt door het onmetelijke binnen waar hij moedig waakt en maakt dat zijn bloed stroomt. Hij woont er levenslang, kent er alle gangen en is bang dat zij verdwaalt, in de gaten van het verhaal welk zich in de schaduw laven aan de resten van zijn taal. Het kabaal verstomt en hij draait zich om in de vormen die hij vondt aan haar oevers. Hij dacht aan een droevig moment en stilde de wensen die hij in haar herkent als bewonderaar van haar verlangen. De morgen strekt haar bekoorlijk belangen in het licht van de zwichtende nacht, hij verhangt zich & wacht.

Geen nieuws….


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie