Gegeven momenten

Het zat nog niet geheel tot het bot, zijn slot weer stevig onderhuids gekluisterd, luistert hij naar de bevlogen stormen die chaos in zijn dromen fluistert en zijn pen tot bloedens toe geselen zal in de nachten op wacht voor scherpe geesten. Zijn wezen vervuld met nieuwe onthulling, de leegte bleef leeg ook met tegenzin en daar had hij mee te doen. Goed fatsoen ten spijt is er noodzaak aan benadering en spreken de gevaren als altijd voor zichzelf. Het verhelpen is een clichematig verhaal dat schraal afsteekt tegen de avonturen achter haar gordijnen. Zij zullen niet de zijne zijn noch wil hij het fijne er ooit van weten.

Hij ondersteunt niet de wil tot vluchten, in rust verzuchten over wat niet is maar mist.

Hij mist zonder wetenschap uit oprecht verlangen haar warme armen en de ruimte in haar ziel, hij zag haar wensen, reikte zijn hand en viel. Nog immer wachtend op een vernietigend moment, hij kent ze inmiddels allemaal, als vis op het droge in het oude verhaal. Zo schreef hij; “ Ik wil opnieuw geboren, geboren uit jouw schoot, ik wil voor altijd met jou zijn ook al zijn wij dood. Ik wil opnieuw geboren, verloren in jouw schoot, ik wil jou mijn leven geven en ontsnappen aan de dood.”

Geen tragische verbanden of verborgen agenda, hij kent haar verder niet, een verdrietig relaas als u het zo wenst te bekijken. Het moet nog blijken al is de waarheid werkelijk zelden zo ingewikkeld. Er kringelt rook langs zijn scherm omhoog en hij hoopt dat ze zacht is. Hij probeert de nacht bij haar achter te laten, de slapeloze gaten in dit dagelijkse steekspel. Vel over been geslepen meesters verlenen hun diensten voor tientjes en aanverwanten, landen leert hij later maar is het spreken hierover tijdig verleerd. Zo beweren zij die wijselijk zwijgen.

Hij rust zijn vertrouwen tussen de lijnen en het oude schrift dat zijn pijnen en de fijne tijd geduldig bewaakt. Het lakende inzicht ontraadt hem een passage als hij verdwaast de gehaaste blikken op ontcijfering inspecteert. In verwarring leert hij zijn fouten en kwijt zijn schuld dankbaar aan haar dan nog koude hand, zij zet hem aan de kant, nonchalant en vol overtuiging. Vanuit zijn buiging hoewel spijtig maar in geen geval geveinst, deinst hij doelloos alvorens het koren tot kaf te vermalen. De verhalen blijven verhalen, een vrije vertaling uit de schimmen die zijn zinnen beleven.

De gegeven momenten.

Onderwijl bouwt hij zijn dromen en kan zij niet voorkomen dat er hiervan kleuren in de hare te bespeuren zijn. Ze wil de zomer en ook graag wijn drinken bij een ondergaande zon, hij dicht haar aan zijn zijde en begon de oude zonden te vergeven. Even leek hij zeker en keek, met weke knieen naar haar schoonheid op papier nog voor hij hier ontwaakt. Zij raakt de spaarzame snaren die hem nog resten, hij gelooft haar op haar woord, dat lijkt hem het beste, dan geeft hij zijn akkoord en volgt haar lessen. Omdat het moet geheel uit vrije wil en om stil uit zinloos genoegen te dwalen in de zalige rijkdom van de nachten die hij vroeger met haar delen mocht. Sindsdien zocht hij weer, naar meer van haar.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie