Observatie

Hij schudt de rammelende stilte af, tot een straffe wandeling hem verzint. Zij windt hem op en verblindt terloops het uitzicht dat hen bindt. Er is geen beginnen aan haar faam als zij ook met haar naam versmelt, in de heldendaden die zij vindt en waar hij over verteld.

Zo vlindert zij door dagen, weeft daar kalm haar vragen en stelt hen dan gerust. Hij kan enkel lustten naar de onbewuste kussen die zij vrijelijk laat zuchten in de lucht. Hij tracht met beide handen hen zonder meer te vangen, zo kleurt hij blozen rood en noemt het dan verlangen.

Het wankele toneel waar hij op speelt deelt hem mee dat het genoeg is, dat hij te veel vroeg bedacht hij zelf maar vooral omdat hij moe is. Dat hij toe is aan haar hand op zijn schouder en haar boude vertrouwen als verstand hem verbijsterdt overmand in het vreemde land van zijn dromen.

Hoge bomen vangen veel wind.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie