Opening Gedicht Pt.3

Hij vouwt uit niets dan gekkigheid en nutteloos vertier zijn tijd tot kleine vierkantjes en stapelt met plezier op de restjes smeulend gisteren zijn vergissingen alhier. De vragende staat van zijn nachten op wacht laten hem smachten naar het zachte rond en haar lach. Hij bedacht zich zijdelings en vondt haar mogelijk nog mooier dan ervoor, zij stoorde zich aan dit gezicht dat hij toen wederom verloor.

De regelmaat doet alles wat zij moet, hij ondergaat zonder spoed de verslagenheid van vallende rijkdom en ontdoet zich van een aanhoudende blijk van vertrouwen. Hij heeft de oude wonden getracht te verzorgen, ook morgen zal hij proberen het tij te keren of eens te leren zwijgen. Een dreigend soort twijfel bereikt zijn domein en verhaalt in schrijnende pose een uiterst pijnlijk relaas, helaas verkeerd verbonden.

De volgende ronde vast en zeker meer.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie