Overwegingen onderweg

Hij leeft op bij het geloven in de belofte van de verdoving en verbijt de pijn als gewoon. De toon van zijn droom echter zonder verbanden, hij brandde zich reeds aan haar scherpe randen. Het leek hem verstandig enige afstand te bewaren, zijn krachten te sparen voor de vlucht. Of te verzuchten en luchtig ten onder te gaan aan de zin van dit bestaan. Voor faam en vaderland, verstand op NUL.

De gulle lach nog tussen zijn tanden geklemd, overhemd ongestreken en vlekkerige nachten die zijn ogen verbleken. Het is alweer te laat. Hij slaat zich er wel doorheen en beent de morgen in. De tegenzinnen volgen niet veel later en bevolken zijn buro om zo later bij te mogen dragen aan deze saga. Voor vragen is helaas vandaag geen gelegenheid, tot spijt van alle betrokkenen.

Het berokkenen van schade neemt hij niet licht, zwicht echter toch voor eigen leven al kleven daaraan de nodige consequenties. De intenties ten spijt. Zo kwijt hij dikwijls tegen betaling zijn maling aan specifiek gezag en mag de foto’s houden. Een lauw enthousiasme, niet meer dan dat overigens.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie