Vergissingen verplicht

Hij vergist zich nooit voorzichtig en verplicht zich dan ook dikwijls tot een welgemeende spijtbetuiging, de zuivering van het onweten, vurig bestreden en overtuigend gevallen bedankt hij allen die lachen. Hij doorzag hen en wacht nu al uren op vergeving. Zij verweet hem zonder daar een woord aan vuil te maken, de smakeloze aftocht en zijn blakende aversie voor zielloos gezag. Hij dacht daar lichter over en belooft haar zijn avonturen te kuisen voor hen die het thuis niet willen begrijpen. Hij danst naar haar pijpen en wijst ook haar bezwaar van de hand, vast een onverstandige beslissing in dit verband, zo gist hij althans voorlopig.

Hij rookt er nog een en wacht op de verzachtende omstandigheden, zo ziet hij lede aan hoe de maan zich schuilt, terwijl de stad het huilen opslokt in haar vuil en vettig aangeslagen mantel. Hij wandelt langs de randen van zijn bestaan, langs de namen uit vervlogen jaren en ziet in het raam de wrange weerspiegeling van weemoed en verlangen. Zij tekenden zich langzaam echter zonder ook enig voorbehoud in radeloze streken koud op zijn geschrokken gelaat. De straat heeft hem niets te vergeven, hij beleefde dankbaar en kweet zich van haar lasten. Een barstende migraine en niets of niemand die nu nog op hem wachtte.

Zijn koude vrienden wassen ras de zwarte oude gasten uit zijn glas en verzaken niet de stilte te herstellen, de zwellende hel verslagen kijkt hij vragend naar de stand van zaken en bestelt nog een keer hetzelfde. Hij zit al op de helft of er met afstand overheen en wil nu alleen maar weten aan welke kant hij is belandt. Het verzandt in de ruis van een radeloze remming en de angst voor gewenning al zoekt hij daarvoor nog naar relevant bewijs. De reis eindigt als de bevrijding langszij is. De dag dat hij blij is en een verleden voorbij.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie