Verslagen schrijven

Hij kijkt wat bang naar de lange slagen die de klok hem in zijn maag splitst, hij bouwt aan zijn list en hoopt dat dit nu voor het laatst is. Hij verbijt zich tijdig en verwacht zo veilig uit haar greep op ontsnapping, hij weet uit ervaring dat het hier binnen nooit om een grap ging. Ze zucht en kreunt haar verslagen armen in zijn richting en hij kan in haar gezicht zien dat ook zij het verleden draagt. Met haar vragend krakend op haar ronde waagt hij zijn kans, werpt zijn hemel ten gronde en danst, thans al weken lang met zijn hart op de tong.

Zij is eigenaardig, rechtvaardig in de keuken ook best aardig en hij mag haar dan ook graag. Hij vraagt haar meermaals aan zijn hand, zij schudt terloops haar hoofd en kamt haar haren terwijl het zand hem door zijn vingers glijdt. Het is dan ook best spijtig dat hij niet gewoon heel tijdig van haar zijde wegkeek om zijn verbanden te verschonen. Ongewoon vertoonde hij zijn wonden en liet haar binnen op de gronden van zijn dromen. Niet te voorkomen verbleekt die dag en zag hij nacht en wolven als zijn ogen huilen naar de maan.

Hij zong er nog niet bij en went er ook niet aan.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie