Ermee

Als de waarde zich ontdoet van noodzaak en de taken zich vlijen van zijn zijde. Op het ritme van alleen in de armen van hen beide is zij leeg. De weg leek te spreken in zijn richting, de verlichting vertekend en veeg. Hij worstelt met trots en intentie, geen wens ter vervulling of clemetie in het zicht. Onthullingen gedicht met zout en oud zeer.

Geen verweer, hij leert het vast nooit en droomt dat het ooit nog goed komt. Te stom voor woorden. Als onderhuids de sporen nagelaten de voors en tegens wegen. Ze zegt regen is mooi en beweegt op de maat van zijn hart, even vat hij vlam en gelooft dat ze gelijk heeft. Hij geeft.Verschopt, verrot, op.

&

Stopt.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie