Geweten

Er was geen twijfel meer te oogsten
al dat zij zaaide zo vergeefs
een arm opgeheven proosten
had toch zeker iets beleefds
zo ook haar harde stilten
waarmee zij hoog vanaf de toren blies
ik vergeef haar en wilde
van dit alles toch liever niets.

Ik zie u, en zo vloog de hoop
in zuchten van verlichting
terwijl het uur al verder sloop
in de verkeerde richting
zowaar zij die mij troost
hier teneinde alle raden
mij het schemer zacht doorloodst
ver van platgetreden paden.

Ik verklaar haar mijn liefde
zover eeuwig nog bestaat.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie