In vrije val

Een trouwe luisteraar balt zijn vuisten en wenst hem het beste, de rest zal blijken. De rijke geschiedenis is een schrale troost en loodst hem wederom de goot in. Hij is er groots in, al heeft ook dat nog geen zin gehad. Hij vat het persoonlijk op, dat het klopt wijst hij van de hand en belandt als eerder met verkeerde vrienden in hogere sferen. Hij leert nog steeds en zij eren hem naar geweten.

Hij wil zich meten met de beste, test zijn reflexen en is bereidt te vechten voor de laatste meters. Niets beters voor dit stervende ras, volgas de nacht in. Nog voor de score zich aan hem toont beloont zij hem met een puntig vertoon van macht, zachtjes gekanteld in het leer bracht zij gillend gekronkel tot een prachtig einde. Als scherven gevel in de spiegel breken en de seinen spreken.

De vervallen verslaving laaft zich ten laatste maal aan de gravende grip van haar achterhand, een verstandige keuze en een verbijsterend koppel verbrandt de afstand nog voor zij haar lippen likken kan. Hij zal de band moeten ontkennen en rent om de schaduw van haar vlammen de verte in. Verbinding met versterking ter plaatse, zijn blikken verblozen niet en groet haar en haar naaste.

De laatste.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie