Leden

De nachten veranderen niet, zijn handen schieten van toets naar roes en haperen van verdriet. Hij verliet haar voor de titel van een lied dat leed ging heten. Hij schreef het in de weken die hij verlegen aan haar kweet en het wreed in al zijn wezen. De geesten uit de fles lezen lessen uit een vers gesneden koek, hij roept haar vergeefs ten einde beleefd dit hese verzoek uit de doeken te doen.

De roem is pijnlijk eindig zo beschrijven tijdgenoten, de grote hoogten verzachten knap de schrale dalen, de droge ogen & het aandoenlijk falen. De verhalen de rest. Hij weet best dat zij gelijk kunnen hebben, ze zeggen wel meer dat eerlijk en waar is. De vraag is echter terecht of hij raar is, werkelijk slechts daar is om dieper te snijden en de zinloos lijdende lijnen gedicht te krijgen.

Hij hijgt dreigend in haar nek, de gebrekkige gekte en te veel sigaretten.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie