Leeuwen

Hij had haar kalme hand beleefd, besluit het dansen op te geven. Daar zij hem er attent op wees mateloos te willen leven. Verheven bracht hij zijn begrip en keek daarbij onzeker, bij het ontvangen van de rekening bleek dit om het even.

Een beleving uit het naaste, overhaastig in verbazing doch immer tragisch of allicht fortuinlijk af en toe. Het goede doen verplicht hem spoedig de vermoedens te stoelen. Geen moeite te voeren aan doelloos verpozen of de afstand tot zijn bedoeling.

De roeping, zo mijmert hij terwijl de achterblijvers vrijheid schreeuwen.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie