Momenteel

Dit is niet aan haar, een zorg baart en staart vanaf het vaste land naar zijn overkant waar handen zwaar verzetten en gebaren raak beslechten. Hij bevecht de schuld in een schilderachtig grijs, de prijs van nalatigheid afwijzend naar het eigenzinnig beleid. Er waken raven in de kamer, hamerend op ramen en bikken gelaten namen in het sleetse tapijt. Gerezen spijt rent bevrijdt in de leidende handen van vermijden en bijt sindsdien onafgebroken nagels achter in een lang verleden tijd.

Geen noodrem in deze parade, voor spijtig besparen is het te laat, de wijsheid komt met de jaren zwervend & ondermaats. De straat bepaalt de wegen, op het oog bewogen gegeven in de knevels gedreven armen van klaas vaak. Zo verdwaalt reeds de laatste belener, neemt heimelijk onvolprezen de benen in de twisten van waarde &  smaak.

Listen vermakelijk moeilijk.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie