Overwinteren

Een bescheiden succes en lege flessen, ook voor de rest geen verradelijke wending, behendig kopje onder in nog meer ellende. Hij verwenst er geen mooie mensen en zinkt. Zacht zingend over winters en blind vertrouwen. Over houden van en de valse vrouwen waaraan hij leedt. Versneden met geweten heet hij hen niet welkom. Zij komen om in de stormende som van zijn vrees en beleving, hij vergeeft hen tegen beter weten in. Het is immers zinloos stoïceins te veinzen dat zij rozen belooft bij betoverend maanlicht. Dit uitzicht is zelden terecht, de doornen echter echt tot bloedens toe.

Hij kamt moe haar goed fatsoen en zijn hersenweefsels tegendraads, verruilt dan van plaats en laat het waaien. Hij draait er liedjes grijs en zaait de prijs van wijsheid in haar klanken. Na dankbaar ontvangen verdampt het verlangen opnieuw. Een zielloos bestaan verschiet van kleur en sleurt de sporen beurs de deur uit. Fluitend vallen zij buiten de luide maten van vermaak. De rake klappen staken de draak met zijn vermogen. De beloning verhogen vertoont geenszins verlichting, geen zicht op de richting hierna. Geen weerga bekend, al weten zijn wensen pretentie te laken, geheel ongekend.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie