Pakjes zakjes

Hij moet weer, kan dit keer niet langer blijven, schrijven of denken aan haar lijf tegen het zijne. Hij houdt ermee op, stopt voorgoed, zo is het vermoeden thans. Hij is het dansen moe, vat de koe en zegt tot horens, houdoe.

Daar sta ik dan.

Het begrip was op sterven na dood, de laatste kans geboden, de ogen rood doorlopen met snode pogingen van het genode. Het was echt, van erg slechte kwaliteit. De splijtende pijn kleurt binnen de lijntjes, de fijne grijns tot een poel van spijt, een fijne tijd. Het zal uit verwachting niet bevallen, schermen de schalmen in kalm koor, het excuus ongehoord, het gaat toch door, niet van harte. Zachtjes ontspoort.

Een slotakkoord



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie