Retouren

Een vervaging overlegt traag verplaatsingen van haar armen, hij nam haar lamgeslagen charme bij de hand aan de rand van haar bedstee en vree tot zij bloeiden. Een vermoeiend gestoei waar vermoedens in groeiend fatsoen verbleven, het beleefde gegeven en het leven nadien. Misschien zien zij nooit meer, hoewel geenszins verdient viel ook hieraan niets te vergeven.

Golven breken aan zijn voeten, het zoete zilt waait wild en wast waar de krassen als de last van zijn schouders. Ouder vertrouwen bouwt aan haar lijn ogenschijnlijk refreinen van tijd in festijnen van lijden & spijt uit los zand. Brandende luchten verzuchten vluchtend voor de klappen van de zweep in haar hand, hij strandt landen bij haar vandaan. Naar de maan.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie