Verleeren

Terwijl zijn wereld zich wonder wel wentelt in een zowaar volwaardige strijd. Hij bereid aan haar zijde strijkt leugens uit gekreukte vleugels van tijd.

Rijden er koetsen langs hoekige hoeden en schoenen noest gepoetst. Bloedend te voet & trouw ter goede wellicht een morgenvroeg.

Hij staat stil om de film te lezen, de wil daar laten bewaren, om kou die er jaren bewoog thans stil te laten verjaren.

Het rook er naar logen van lessen, in pogingen gebogen tot leer. Gebroken hard in hun veste, verward, zeer en verweerd.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie