Vermaakt

Terwijl op de achtergrond de zon zich stil vemomd en haar blonde afkleedt voor de nacht, staat hij wachtend weg te staren, zijn klachten te vermanen zo hij dacht. Waarachtig zag hij hoe zij toetradt en vatte hevig vlam voordat hij goed en wel op weg was en niet zag wat er van kwam. Het glas nog halfvol.

Hij rolt draaierig aan haar zijde en overwon de te vermijden stilte door ten tijde van haar blijdschap en haar te prijzen wilde woelen zich beslist geroerd te voelen. Zij snurkt zachtjes in de koele nacht, hij schurkt zich rond haar met een warme lach en stopt welhaast de tijd. Tevreden en bevrijdt.

Het genoegen dat zich vroeger nog geregeld aan hem  kennen liet verdrijft de gewenning van het enige bestaan waaraan hij lenig en bekwaam nog zijn waarden ontleent. Haar bevreemding ontneemt hem volledig, al dan niet het recht op spreken. Hij week als beschreven, onbetekenend gebleven..

Uit het leven.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie