Verwennerijtjes

Teveel gedeeld en het scheelt erg weinig. Zijn pijn weer veilig in de tochtige krochten van zijn borst . Hij lost een schot voor de boeg in alle vroegte. De kroeg is dicht, het licht is uit.

Hij ratelt tijd in rijmen en lijmt dan de zijne aan de schemerlamp. Een frappant gegeven dat op afstand om het leven kwam. Geen kansen meer nam, angstig en bang voor de nacht.

Er wacht een taxi met zachte banken, hij wuift haar brakke klanken uit zijn haar en neemt plaats tot de straat hem herkent. Zij remt niet voor vreemden zo maakt hij bekend.

Het slot is behendig en hij gewend aan haar klem. Hij besluit tot gefluister, toch verheft zij haar stem. Hij verwerpt de bezwaren, de rest wordt ontkent.

De vertrouwde centen.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie