Vruchteloos

Geen schuld, het geduld verschaarst en de wegen scheiden. De niet te vermijden stilte laat de wil langzaam los. De vos is kaal maar kan nog dansen. Hij verschanst zijn streken tussen de kansen in de nacht en week van haar met de waarheid nog immer in het midden.

Er zitten kinken in de kabels, minnelijk geschikt. Even slikken en dan doorgaan hoort hij nog voor hij zich verstikt in het mistig. Zij ligt buiten het gezicht met verplichtingen voldaan. De maan nog leeg staat aan zijn schouder, koud en zomaar weer iets ouder.

Het vertrouwen te voet ontvouwt haar mantel en neemt haar hoed, groet allen en doet het licht uit.

Zonder fruit.



Dit artikel is geplaatst in Uncategorized en getagged . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie