Wegens

Hij weet als geen ander dat het uitzicht aan de rand hem bevangen zal, dapper hangend vervallen de zijnen, de lijnen vervagen in knallend amber en flitsen wit. Er ligt niets voor de hand dan dit verbijsterend bezit en de ruimte aan haar teugels. De wind onder haar vleugels en de leugens die sterven, kreunend in de heuvels van venus.

Levens geleden was de weg begaanbaar, vragend staren naar wat klaarblijkelijk niet gegeven was. Hij past zich aan zijn faam en bekent. De verkenning is enkel beleefd en uiterst geremd in eerste aanstalten. Er galmen stemmen vanuit de hemden in het veld en brallen bravoure tegen de loerende burgerij. De strijd voorbij en in hevigheid vergeten.

Geen geweten dat vergeven zal of ontkomen kan in het wanstalten van dit tochtig toneel, veel stof ter overdenking en geheel onthouden van frauduleuze schenkingen. Hij is drenkeling in haar woelig baren, verraden door gedragingen en gevaar dat pas later verklaart zal worden. Hij hoort de acoorden als zij beschreven heeft in haar nalaten.

In alle staten.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie