Memorandum

Als het einde van deze dag de waanzin tot slaap sust

&

een rust zich tekent langs de lijnen die wij trokken in de weergaloze tijd

ontglipt het zand gestaag zijn vingers.

Terwijl hij langzaam sipt,

glijdt zij met een glimlach van de trap naar boven

hij wenst haar stilte en wil beloven

dat het nu zal blijven tot waar niets meer van haar houden kan dan hij.

Lijdend tot vrij

&

zwijgen voor eeuwig


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie