Niet

Er waren dagen dat het lichter leek, hij keek onwennig wat over zijn schouder, toen weer terug, nu iets ouder, de straten leeg, de seizoenen kouder.

Een glimlach bedacht zich en zakte in zijn das omlaag terwijl de straat verlaten terug staart in de lege blikken die hij verstrooid als het gele licht dat dampend de lantaarns vult laat zweven over het trottoir.

Zijn slepende passen galmen dof het stof van zijn gedachten en verzachten zo de lijnen en het verband waaraan hij nimmer echt zijn steun vond. Hij rondt het losjes af naar boven, belooft te geloven in alles dat zij hem nog vertellen zal.

Geen geval van hoogmoed of goed bedoelde troosteloosheid in een nieuw kostuum. Er is enkel postuum eer te behalen, de verhalen zijn er niet minder om. Hij komt tot de slotsom en verhangt zich.

Er waren jaren dat het lichter leek, dat hij dichter leek, bij kaarslicht en met vooral veel wijn, het moest zo zijn en het zal zo komen, hij is nog hier en hij heeft nog dromen.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie