Ont-snappen E#

Het vertrouwen waant zich veilig en hij omklemt de dreiging met beide handen,schaamteloos en de stand blijft ongewijzigd, in ijzig blauw. Met overtuiging heilig in de grauwe vegen op haar pleister. De wijze waard schenkt borrelpraat, een vrije benadering waar geen straf op staat of fronsen uit ontwaren. Hij spaart de gezamenlijke omstandigheid voor later als zij vragen mocht verzinnen, terwijl hij binnen zit.

De afrit.

Donkergrijs, de lijsten verstreken, de verspreking op scherp als tergend haar grijpen vergaat tot gillen en recht zich willend etst in het dek. Nog een keer echt.

Vlammen doven.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het licht en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie