Over

Over nieuw.

Hij verbaast zich over de resultaten, niet meer dan gelaten en bedenkt zich dat hij graag weer zou durven voelen. Hij neemt een stoel en warmt zich aan de verplichting rond zijn doel als haar koele blik hem ijskoud laat vallen.

De arme rijkdom van dit eenzame avontuur, het geluk ligt duur te rotten als het slot gesloten blijkt. Hij lijkt onaangedaan, de maan aan zijn zijde en de bevrijding steeds verder verwijdert van dit stervende gelijk.

Hij prijst haar verschijning, tot aan zijn verdwijning en hoopt dat ze ooit begrijpt. De nijpende noodzaak die hem krijsend verwijst naar zijn einde in deze tijd. Nog steeds voor het grijpen, glijdt hij af.

Als straf op recht.

Nooit meer echt.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie