Verlater

Hij is als gewoonlijk rijkelijk laat, de leer is nog eender als is de vraag. Welk hij spijtig terugleidt in de velden van vergeten. De wezen gaan slaags als de weken hem daas nog een teken van leven vergeven. Zij moest eens weten wat er speelde.

Nog voor ontkenning koel de gevoelens temt in dit doelloos vertoon wast hij schoon de leden uit de mat. De zatte fratsen en het gat dat rond zijn slapen zwermt. Kermend rennen zij de heuvels in, verlost van zin en voor winnen gebleken ongeschikt.

Hij ligt er aan verloren, het noorden in de spiegel doet haar stuipen op verzoek en roept de laatste gelovigen tot het doek valt. De gestalten marcheren als hun heren zich meesterlijk vergeven aan hebzucht en bevend van angst de dagen nog tellen.

Zo ook moet hij zijn waarde bewaken, de lakens knopen uit het raam. Louter het bestaan bevatten is een schromelijk tekort. De norse vodden dansen met hun lot als de eer haar geruchten spreidt en zich hardnekkig weert op het schavot.

Not amused.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie