Zelfverzekering

Het moest er toch een keer van komen, het duurde al te lang en zijn dromen. Ze hangen nog wat rond als de lichten doof de schaduwen snijden. Zijn adem stokt als ze rijden, weg van zijn laatste blik. Het verstikkende niks en ritsen nimmer aflatend spijt.

Reikhalzend naar een schoon geweten, strepen door de rekening en niets vergeten in het stof doorweekt met de tekening van toen. Het groen dat wankel walmend ten strijde trekt, verzoening roept en struikelt in de zomer van verstek.

Geen rampspoed dat voltrekt in volstrekt waanzinnig verhaal, geen taal die haar beschrijven kan, of vangen in het verlangen dat hij koestert. Het moest er toch een keer van komen, het duurde te lang en zijn dromen, daarvoor is hij nu te bang.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie