Moeiteloos

Chronologica onverstaanbaar in de chaos, hij haalt zijn gram per gros en zingt in kringen haar leed uit de spiegels van het feest dat hij verliet. Er schieten hem wat zinnen binnen uit een tijd die hij eens danste aan de hand van het vertrouwen dat zich nog boude in hem had gesteld. De helden van weleer benen wankel heen en weer terwijl zijn stoutste dromen in de mist tot stilstand komen, schokkend en gedwee.

Er raspen ratjes langs plinten.

De kinderlijke eenvoud waarmee de schijn zich laat ontzetten in een klaagzang met haar wetten in de hand. Een gammel bed dat hevig rammelt onder last en lust. Hij kust de zilte aftocht en verwuift het ongemak stuivend uit de plooien van zijn lach, nog voor de laatste trede zijn kraken laat en de dag zich afdoet in een gloed van kunstlicht en vergane glorie. Hij hoort er thuis, de verguisde hoop als never ending story.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie