Geschonken

Hij gaat niet voor halfjes, doet niet aan koetjes of kalfjes maar moet bloeden, al is het enkel ter goeder trouw.

Er waait geweten door de nacht, hij lacht nog met de overgave die zij bracht in dwingend verrassen en zacht verzint hij voor eenmaal nog een toegift. Een driftige list om haar tijd wat te rekken, ze vertrekt terstond.

Een grondig besluit waarin hij het gedolven onderspit in welvaren plaatst en wellen waken, de hanen kraaien en de ochtend braakt.

Spiegels vlokkerig in vlekken licht, wolken wagen zich gewichtig in hun richting en dicht aan de horizon verzwerven de leden van de redelijke gelofte. Tot stof ter overdenking.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie