Droge ogen

Er is te lang geleden
en vergeven zal hij nooit
of nimmer leren.

Het verkeren in deze staat
van vrijblijvende verwachting
onder verzachtende omstandigheden,
met lede ogen.

Hij poogt dus maar de dag te vatten
en het zat zijn te vergeten
of haar in gedachte zachtjes toe te spreken,
heel soms even maar welzeker dagelijks.

In ondragelijk verdragen
slijten dagen
de groeven in zijn gladgestreken blik,
de wonden likt hij bij het vallen van de nacht,
als het lachen is vergaan.

Hij wacht eindeloos op eindelijk,
en haar hand weer in zijn handen.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie