Andere Jaren Tellen

Het is hem om het even in dit leven, het gegeven is niet altijd wederkerig.  Terwijl de winter rond zijn laarzen grijpt, en snijdend wijkt voor het woud dat wild en koud zijn pad bereikt, overdenkt hij de lessen. Over hoe zij anders was dan hij, toen zij nog wij tezamen waren, de jaren spreidend langs de namen van verleden en hun tijd.

Het is geen spijt die hem afzijdig laat, het gaat als veel aan hem voorbij. Terwijl de dagen zich vervullen in de gulle lach van lente en hij vrij naar zin zijn hakken nog wat dieper in het zand begraaft. Tot voorbij de horizon, zich lavend aan de rijke grond waarop de dans van morgen wortel schiet, en woorden soms tekort.

Tot er wederom een weerzien in hun bestemming ligt krassen de nagels aan zijn ziel, het jeuken in zijn schedel verhelpt hij thans subtiel met tochten in het duister, hij fluistert zijn gemis en hoopt dat zij soms luistert.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker, Uncategorized en getagged , , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie