Mensenmoe

Ik ben moe van mensen
mensen die het beter weten
die mij vertellen wat ik wil vergeten.
Ik ben moe van mensen
mensen die alleen maar klagen
die mij om medelijden komen vragen.
Ik ben moe van mensen
Mensen die mij niet begrijpen
die het ene zeggen en het ander blijken.
Ik ben moe van mensen
mensen die zichzelf verschuilen
die van buiten lachen en van binnen huilen.
Ik ben moe van mensen
mensen die het niets kan schelen
die kijken weg en roepen als zovelen.
Ik ben moe van mensen
mensen die de prijs niet kennen
die over kinderlijken hun kroost verwennen.
Ik ben moe van mensen
mensen die zich gemakkelijk excuseren
die menen van deze fout eens echt te leren.
Ik ben moe van mensen
mensen die wel kunnen maar toch laten
die spreken van spijt dat het is gebleven bij praten.
Ik ben moe van mensen
mensen die een ander hinderen
die denken aan nu maar niet aan onze kinderen.

Ik ben moe van mensen en soms doodziek bovendien.

Ik ben moe van mensen
mensen die mijn mandaat misbruiken
die kleurig als roos naar stront zijn gaan ruiken.
Ik ben moe van mensen
mensen die de vrijheid bezweren
die achter mijn rug de wapens beheren.
Ik ben moe van mensen
mensen die de verschillen vergroten
die lief naar je lachen als je in je rug wordt geschoten.
Ik ben moe van mensen
mensen met te diepe zakken
die zonder te vragen toch nog wat pakken.
Ik ben moe van mensen
mensen die over waarheden spreken
die ook in geen geval uit de feiten ooit bleken.

Ik ben moe
maar ik kan niet meer slapen
tot ook jij krijgt wat je verdient.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie