Moederziel

Ze doet niets dat ze niet moet, of het goed is of uit woede, maar nooit uit koelen bloede en altijd zonder spijt. Er is tijd genoeg voor nu en straks wellicht voor later, voor de dromen en de vragen en ik laat haar, spelen in gedachten, in dromen en in nachten.

Waar de wegen kruisen en verlangens ruisen in het duister naar wat komen gaat, in de handen van een ander die verstaat wat er tussen regels ligt verzwegen. Zonder plicht maar met een noodzaak, verlicht en onbezwaard. Altijd waar en in strijd verbonden wuift zij zonden uit haar krullen, en ik smul.

Van de wens en het verhaal, van altijd helemaal en van volledig tot tevreden, van bezeten en bereden, het verleden, de reden en de rust. Lust die vlucht, geblust de kusten bestookt, rokerig hoopt op niets meer, dan het zeer vergeten.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie