Na die tijd

Hij denkt niet meer aan toen, die schoenen zijn versleten, de fouten niet vergeten maar verscholen onder stof, tot nadenken, vol lof, over de lessen die resten en het westen uit. Hij besluit niet terug te keren, heeft het leren niet verleerd, niets verkeerd in oude staten, verlaten en helemaal alleen.

De stenen slijten langzaam onder zijn bekwame passen, de oude wonden in nieuwe jassen en de zakken nog diep als altijd. Hij kwijt nu daar zijn schulden, nog even ongeduldig en tegen het belang dat hij terloops aan de wilgen hangt. De zang klinkt klagend maar tevreden terwijl het scherp nog onversneden bot vangt.

Ooit is het allemaal voorbij.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie