Gedragen

Hij geeft zijn tijd niet aan de schaamte, het gedane neemt geen keer. De barsten in de ramen, krakend in het leer. Als de dag hem tot zijn zinnen brengt, hem streng laat wennen aan het ongelijk dat zichtbaar krenkt tot dieper in de nacht. Verscholen in zijn vacht van dapper en onmacht aan de oppervlakte.

Een zachte hand verlammed aan de schouder, ouder en nog niet voldaan, terwijl de maan strelend zijn gelaat verlaat. De staat van blijk vervallen, schallend door de straat en lallend in de ruimte die zij verliet. Geen verdriet en geen vergeving, de beleving was meer dan genoeg, alles wat er nog toe doet.

Hij laat het los, het kost al te veel en helen is niet aan de orde.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie