Het zal zijn

Niets meer te vertellen dat niet al is gezegd, niets meer te weerleggen met alles op z’n plek.

Nu is het tijd om te sterven. En de scherven te laten. Niet praten.

Om de gaten te dichten in het holst van mijn hart, om de wind te volgen in de golven van zwart.

Alleen voor mij, waar niets achter schuilt.

Het huilt om het huis waar niemand meer thuis blijft, waar alles verstijfd en de tijd toch verglijdt.

De strijd gestreden in een heden voorbij, de dagen geteld en allemaal vrij, gevochten.

Gezocht en verloren, naar horen en zij in krakende krochten van alles bevrijdt.

Als toen het nog niet was geweest, feestelijk en hees tevreden en wezenlijk anders.

Niets verandert en het is goed.


Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie