Vredig Verwelken

Er wemelt nog gevoel in het koele onderscheid, daar waar tijd zich verleden of verlegen weerlegt en de reden echt niet meer te ontkennen zijn. Pijn zo dodelijk vermoeid. Bloeiend, geboeid en bloederig aan de randen van het rafelig behang, de gang traag en stil, lang en vervlogen.

De pogingen niet noemenswaardig, doch aardig in het licht van het vallende duister, hij luistert en wacht. Onbedacht op zachte woorden, gestoord en verloren zoekend naar het boek dat sluit. Buiten is het uit.

Een ruiterlijk gebaar met ogen dicht en gezichten verder dan hij kan kijken, het gelijk verwijdert en kapot. Ze rijden aan. Na de faam blijft de poster, troosteloos en overschaduwd, in de luwte van een mooi moment.



Dit artikel is geplaatst in Schrijfsels vanuit het donker en getagged , , . Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie