Andere Jaren Tellen

Het is hem om het even in dit leven, het gegeven is niet altijd wederkerig.  Terwijl de winter rond zijn laarzen grijpt, en snijdend wijkt voor het woud dat wild en koud zijn pad bereikt, overdenkt hij de lessen. Over hoe zij anders was dan hij, toen zij nog wij tezamen waren, de jaren spreidend langs de namen van verleden en hun tijd.

Gepubliceerd in Schrijfsels vanuit het donker, Uncategorized | Getagged , , , | Laat een reactie achter

Mensenmoe

Ik ben moe van mensen
mensen die het beter weten
die mij vertellen wat ik wil vergeten.
Ik ben moe van mensen
mensen die alleen maar klagen
die mij om medelijden komen vragen.
Ik ben moe van mensen
Mensen die mij niet begrijpen
die het ene zeggen en het ander blijken.
Ik ben moe van mensen
mensen die zichzelf verschuilen
die van buiten lachen en van binnen huilen.
Ik ben moe van mensen
mensen die het niets kan schelen
die kijken weg en roepen als zovelen.
Ik ben moe van mensen
mensen die de prijs niet kennen
die over kinderlijken hun kroost verwennen.
Ik ben moe van mensen
mensen die zich gemakkelijk excuseren
die menen van deze fout eens echt te leren.
Ik ben moe van mensen
mensen die wel kunnen maar toch laten
die spreken van spijt dat het is gebleven bij praten.
Ik ben moe van mensen
mensen die een ander hinderen
die denken aan nu maar niet aan onze kinderen.

Gepubliceerd in Schrijfsels vanuit het donker | Getagged , , | Laat een reactie achter

The impossible dream

All is one, this sun, the moon and the stars, alone in our cars, as far away decay, and laughter from the day she found love after losing most of her thoughts of him. All is none of the fun which was promised. At long last the past holds no present, pretending how pleasant the views are unfolding while holding on for dear life.

Gepubliceerd in Schrijfsels vanuit het donker | Getagged , , | Laat een reactie achter